دل نوشته

نامه ي شماره 4

بهار خانم — Wed, 17 Sep 2008 15:07:00 GMT

پرويز محبوبم ...
من اين نامه را در حالي که يک دنيا غم و رنج به روحم فشار مي آورد براي تو مي نويسم من از ديروز تا به حال اشک ريخته ام چاره اي هم غير از گريه کردن ندارم .
پرويز... اگر بگويم که بدتر و بداخلاق تر از فاميل ما در دنيا وجود ندارد دروغ نگفته ام اينها فقط مترصدند تا وضعي پيش بيايد و آنها بتوانند مقاصد پليد خودشان را اجرا کنند و بين دو نفر تفرقه و جدايي بيندازند و اساس سعادت ها را در هم ريزند من از آنها به علت وجود همين اخلاق زشت هميشه متنفر و گريزان بوده ام و مي دانستم که بالاخره نيش آنها به ما هم زده خواهد شد و آنها باعث رنج کشيدن من و تو مي شوند .
پرويز که نواب خانم با بچه هايش به منزل ما آمدند مطالبي از تو و مادرت به مامانم گفتند که او را کاملا نسبت به تو بدبين ساخته و مرا مجبور کرده اند که تا به حال گريه کنم .
پروزيم ... من به راست و دروغ بودن اين مطالب کاري ندارم فقط براي اين گريه مي کنم که اين گفته طوري در مادرم تأثير نموده که ديروز به من گفت « فروغ يا بايد مادر پرويز راضي شود يا من تو را به او نمي دهم »
پرويز ... اين حرف مرا آتش زد و مي خواستم فرياد بکشم اما فقط گريه کردم مي دانم که خيلي بدبختم ببين چه حرف عجيبي به من مي زنند به من مي گويند که تو رافراموش کنم اين براي من غير مقدور است من تو را با يک دنيا اميد و آرزو دوست دارم من فقط براي اين زنده ام که با تو زندگي کنم تو براي من به منزله ي جان عزيز شده اي من تو را از صميم قلب دوست دارم .
پس حق دارم گريه کنم .
ببين آنها چه حرفهايي به مادرم گفته اند که او با همه ي مهرباني و محبتي که نسبت به تو داشت يک باره تغيير عقيده داده و اين حرف ها را مي زند .
پرويز محبوبم. من فقط قسمتي از مطالب گفته شده را توانستم بفهمم و حالا آن را براي تو مي نويسم .
به مامانم گفته اند که مادر تو با اين زناشويي مخالف است و وقتي فهميده است من و تو مي خواهيم با يکديگر ازدواج کنيم به قول نواب خانم غش کرده و تو را نفرين نموده است چون تو دختري را 8 سال است دوست داري و مدتي پيش او را به شوهر داده اند و حالا او طلاق گرفته و در انتظار ازدواج با تو به سر مي برد . پرويزم ... من نمي توانم از ريزش اشکم جلوگيري کنم اين ها باورکردني نيست يا اگر هم راست باشد من فکر نمي کنم که ديگر اثري از عشق گذشته در قلب تو وجود داشته باشد اما پرويز اگر اين طور نيست و تو مي تواني در کنار او خوشبخت شوي من حرفي ندارم تو را فراموش مي کنم ولي مطمئن باش که اين فراموشي به قيمت جان من تمام مي شود زيرا من وقتي بميرم آن وقت توي مي تواني به راستي باور کني که ديگر فراموشت کرده ام .
من بدون تو حتي يک لحظه هم نمي توانم زندگي کنم من تو را حالا بيش از هميشه دوست دارم و احساس مي کنم که به جز تو هيچ کس ديگر را نمي توانم دوست داشته باشم .
پرويزم ... من بايد تو را ببينم و شخصا از همه چيز آگاه شوم زودتر به پيش پدرم بيا و در گرفتن جواب پايداري کن من خيلي رنج مي برم و مطمئنم اگر دو روز ديگر هم همين طور غصه بخورم ديگر چيزي از وجودم به جز عشق تو باقي نخواهد ماند .
من فقط منتظر تو هستم سعي کن موافقت مادرت را به هر نحوي شده جلب کني من به پدرم اطمينان کامل دارم و مي دانم که به اين موضوع هاي کوچک اهميت نمي دهد ولي تنها مادرم هست که شرط ازدواج ما را رضايت مادر تو قرار داده و تو
مي تواني با منطق قوي خودت او را هم متقاعد کني .
پرويز من احساس مي کنم که بالاخره همسر تو خواهم شد و اين حوادث در محبت ما کوچک ترين خللي وارد نخواهد کرد پرويز مادر تو چرا مرا دوست ندارد مگر من به او چه بدي کرده ام من نمي توانم باور کنم که مادر تو تا اين حد مانع سعادت تو مي باشد .
پرويز من ... فراموش نکن که من نمي توانم تو را فراموش کنم اين به منزله ي حکم مرگ من است هنوز خاطره ي شيرين آخرين شبي که با هم به سينما رفته بوديم در روح من باقي مانده و من گهگاه با به ياد آوردن تو و صحبت هاي تو همه ي رنج ها و غم هاين را فراموش مي کنم و براي يک لحظه ي کوتاه خودم را خوشبخت مي يابم کاش آن شب ها تجديد شود و ما بتوانيم در کنار هم زندگي سعادتمندانه اي تشکيل دهيم .
پرويز من ... تو بايد به هر وسيله اي شده با مامانم صحبت کني من براي اين کار بهتر ديدم که پنجشنبه يا جمعه بليت سينما بگيرم و براي تو هم بفرستم و تو در آنجا با مادرم آن طور که من مي خواهم صحبت کني و حس بدبيني را کاملا از دل او بيرون کني . او امروز به قدري مرا اذيت کرده که حاضر بود بميرم و اين همه رنج نکشم ولي پرويز من به خاطر تو همه ي اين چيزها را تحمل مي کنم من خودم را براي مقابله با مصائب بزرگ تري آماده کرده ام و اين چيزها در روح من کمترين اثري نخواهد داشت و ذره اي از عشق مرا به تو کم نخواهد کرد .
پرويز ... من اگر به جاي تو بودم بيش از همه چيز مادرم را راضي مي کردم تو سعي کن بر افکار و عقايد او مسلط شوي و او را راضي کني من مادرت را با وجود اين که زياد نديده ام و با او طرف صحبت واقع نشده ام دوست دارم و تعجب من در اينجاست که او چه طور حاضر است بر خلاف سعادت تو قدم بردارد .
پرويزم ... من تو را با يک دنيا اميد دوست دارم و فقط خوشبختي ات را از خدا مي خواهم و شنيدن اين مطالب مرا رنج مي دهد من از ديروز تا به حال فقط اشک ريخته ام يک حالت عجيبي دارم به قول پوران حس فدکاري در من بيدار شده و حاضرم همه نوع مشقت رادر راه رسيدن به مقصودم و به وشبختي که در کنار تو تأمين مي شود تحمل کنم .
پرويز... تو هم سرسخت و فدکار باش تا مي تواني در گرفتن جواب از پدرم پافشاري کن او آدمهاي لجوج و سرسخت را دوست دارد و علاوه بر اين هنوز جواب تو را نداده اين طور نيست /
من از اين موضوع بيشتر متأثرم که چرا بايد مادر من که آن همه نسبت به تو مهربان بود اين قدر دهن بين بوده و تحت تأثير هر گفته اي خواه راست و خواه دروغ واقع شود و به اين زودي تغيير عقيده بدهد ولي من مطمئنم که تو با منطق قوي خودت مي تواني بر او غلبه کني و عقيده ي ضعيف او را از بين ببري .
پرويزم ... من از تو فقط يک چيز مي خواهم و آن هم جلب رضايت مامانم و مادرت مي باشد البته وقتي مادرت راضي شد مسلما مامانم هم راضي مي شود جواب نامه ام را بنويس بده فريدون بياورد من منتظر جواب تو هستم تا خدا با ماست هيچ کس نمي تواند مانع خوشبختي ما باشد من فقط از خدا مي خواهم که من و تو را در کنار هم خوشبخت سازد تو هم براي حل اين موضوع فقط به خدا پناه بياور او ما را کمک خواهد کرد .
خداحافظ پرويزم
فروغ
سه شنبه
پرويزم ... يک خواهش کوچک از تو داشتم يادم رفت بنويسم يک قطعه عکست را برايم بفرستي پشتش را هم بنويسي بگذار لاي کاغذ بده فريدون بياورد و مطمئن باش به غير از من چشم هيچ کس بر آن نخواهد افتاد خواهش مرا قبول کن
فروغ

نامه ي شماره 3

بهار خانم — Wed, 17 Sep 2008 15:06:00 GMT

پرويز محبوبم :
من نمي دانم چه طور از گناه خودم عذر بخواهم اين بدترين کاري بود که من تا به حال مرتکب شده ام ولي تقصير من هم نيست .
در آخرين لحظه اي که مي خواستم با مامانم به نزد تو بيايم برايمان مهمان رسيد و ناچار شديم در خانه بمانيم .
من يک دنيا از تو معذرت مي خواهم مي دانم که خيلي در انتظار مانده اي مرا ببخش اميدوارم مورد عفو تو واقع شوم
مي خواستم مطالبي را به تو بگويم که واجب بود پيش از رفتن به ملاقات پدرم تو آنها را بشنوي ولي متأسافانه نشد
اين کاغذ را به وسيله ي فريدون فرستادم او به تو مي گويد که مهمان هاي ما چه کساني بودند و چرا ما نتوانستيم بياييم .
خداحافظ تو
فروغ
پاسخ پرويز شاپور در حاشيه ي نامه :
تو را دختر باارزشي مي دانم ولي اصولا نسبت به جنس مخالف نظر خوبي ندارن نمي توانم باور کنم که در نزد شماها حقيقتي يافت شود و اگر هم يافت شود مطمئن هستم بسيار ناقابل و ناچيز است زيرا ‌آنچه زندگي به من آموخته و آنچه تجربه بر من ثابت کرده است تماما دلالت بر صحت اين مدعا دارد لذا تا هنگامي که خلاف اين اصل مسلم ثابت نگردد حاضر نيستم از عقيده ي خود دست بکشم مثلا بين محبوبي که تو مرا خطاب مي کني و من تو را مي خوانم خيلي فرق قائل هستم يکي را قرين حقيقت و ديگري را بعيد از حقيقت جستجو مي کنم اين است ايده ي من و در اين باره جز اين که خلاف آن را تو عملا به من ثابت نمايي.
پرويز شاپور
شب دوشنبه 22/3/1329
شب به خير

نامه 2

بهار خانم — Wed, 17 Sep 2008 15:06:00 GMT

پرويز محبوبم مي داني چرا مجبور شدم دو مرتبه اين نامه را براي تو بنويسم چون قهر ظهر يک ساعت تمام وقت خواب مامانم را گرفته ام و با او صحبت کرده ام و مي خواهم بگويم که نتيجه کاملا رضايت بخش است آن نامه را من صبح نوشتم و اين را عصر مي نويسم و ان شائ الله فردا صبح هر دو را به پست مي اندازم ولي بين نامه ي صبح و عصر من تا اندازه اي اختلاف است زيرا صبح اميدوار نبودم ولي حالا که عصر است کاملا اميدوارم که مي توانم تو را داشته باشم .
پرويزم من با مامانم راجع به تو خيلي صحبت کردم و حالا مي خواهم بگويم که مامان با من و تو تا اندازه اي هم عقيده شده است دلايل مخالفت تو را با شرط ها و با مقدار مهر شرح دادم و او را کاملا متقاعد کرده ام فقط چيزي که مانده همين موضوع برگزاري مجلس عقد است بگذار براي تو حساب کنم تا ببيمي چه قدر بايد خرج کني و به چه قدر پول احتياج داري پرويز من لباس عروسيم را مي خواهم خودم بدوزم به اين دليل که خياط ها اولا نمي توانند آن طور که من ميل دارم لباسم را از آب دربياورند و ديگر اين که پولي را که مي خواهيم به خياط بدهيم و مسلما 100 تا 200 تومان مي شود توي صندوق پس انداز مي گذاريم و يا بع مصرف چيزهاي ضروري تر مي رسانيم پس قيمت لباس فکر نمي کنم از 100 تومان بيشتر بشود 200 تا 250 تومان هم خرج مجلس عقد يعني ميوه و شيريني و از اين حرف ها ( البته اگر زياد باش تو بايد به من تذکر بدهي و من در اينجا ميل تو را رعايت مي کنم ) و ديگر 100 تا 150 تومان هم خرج هاي متفرقه که اتفاقي پيش مي ايد پس روي هم مي شود حدکثر 500 تومان ه من برايت همان روز اول معين کردم و حداقل 400 تومان و حالا پرويزم تو بايد اين مقدار را تهيه کني اگر هم نمي تواني بگو تا يک قدري تجديد نظر بکنم و چيزهاي تقريبا غير ضروري را کنار بگذارم تا مطابث ميل تو بشود عقيده ان را در اين باره برايم بنويس راستي مي خواهم بگويم که پدرم امروز يا فردا حتما مي ايد من اين موضوع را صبح نمي دانستم ولي مامانم به من گفت تو نامه اي را که مي خواهي براي او بنويسي بنويس و بده به خود من و من به موقع به پدرم مي رسانم و ضمنا مامانم هم قول داده است که به محض آمدن او صحبت تو را پيش بکشد و هر طور شده رضايتش را جلب کند مطمئنم که راضي است اما پروزي مضمون نامه ي تو بايد طوري باشد تقريبا صورت اجازه براي عقد کردن باشد مثلا بنويسي چون من از لحاظ مادي آمادگي دارم و به علاوه وضع اخير برايم غير قابل تحمل است خواهش مي کنم اجازه دهيد زودتر اين کار خاتمه پيدا کند و اين را هم بنويس که اگر فعلا من از لحاظ سني هنوز آماده نيستم تو حاضري اين مانع را رفع کني و بعد وقت هم بخواه ، مي خواهم يک طوري باشد که او ديگر فرصت ايراد گرفتن نداشته باشد فکر مي کنم وضع ما حالا ديگر کاملا روشن شده باشد امشب دعا خواهم کرد و آن قدر از خدا موفقيت تو را در اين امر خواستار مي شوم که خدا دلش به حال من بسوزد و بيشتر از اين در انتظارم باقي نگذارد تو هم دعا کن به خدا خيلي خوب است من که هميشه از خدا کمک مي خواهم تو هم همين طور باش مي دانم که موفق خواهي شد .
خداحافظ تو
فروغ

نامه 1

بهار خانم — Tue, 26 Aug 2008 14:47:00 GMT

نامه ي شماره 1

پرويز حتما منتظر جواب نامه ات هستي من فکر مي کردم که بديعه خانم همه چيز را براي تو گفته و ديگر احتياجي به تکرار آن نيست ولي از طرف ديگر هم فکر اين که شايد تو هنوز نمي داني من چه تصميمي در مقابل آن خواهش تو اتخاذ کرده ام مرا راحت نمي گذارد من نامه ي تو را خواندم درست است که از تو چنين انتظاري نداشتم ولي باز هم به خاطر تو آن را مي پذيرم و ديگران را هم راضي کرده ام از آن جهت خيالت راحت باشد تو در تلفن به من گفتي که بايد روز مورد نظر حتما جمعه باشد بسيار خوب اگر تصميم گرفته اي پس بايد زودتر اقدام کني چون تا روز جمعه 5 روز بيشتر باقي نمانده و ما نمي توانيم آن همه کار را در ظرف مدت کوتاهي انجام دهيم اين جواب من است
موافق موافق منتظر اقدام تو هستيم.
خداحافظ فروغ

نامه هاي فروغ فرخزاد به پرويز شاپور

بهار خانم — Tue, 26 Aug 2008 14:46:00 GMT

از اين به بعد ميخوام

نامه هاي فروغ فرخزاد به پرويز شاپور

رو براتون بنويسم

عروسک کوکي

بهار خانم — Tue, 26 Aug 2008 14:42:00 GMT

بيش از اينها آه آري
بيش از اينها مي توان خامش ماند
مي توان ساعات طولاني
با نگاهي چون نگاه مردگان ثابت
خيره شد در دود يک سيگار
خيره شد در شکل يک فنجان
در گلي بيرنگ بر قالي
در خطي موهوم بر ديوار
مي توان با پنجه هاي خشک
پرده را يکسو کشيد و ديد
در ميان کوچه باران تند مي بارد
کودکي با بادبادکهاي رنگينش
ايستاده زير يک طاقي
گاري فرسوده اي ميدان خالي را
با شتابي پر هياهو ترک ميگويد
مي توان بر جاي باقي ماند
در کنار پرده ‚ اما کور ‚ اما کر
مي توان فرياد زد
با صدايي سخت کاذب سخت بيگانه
دوست مي دارم
مي توان در بازوان چيره ي يک مرد
ماده اي زيبا و سالم بود
با تني چون سفره ي چرمين
با دو پستان درشت سخت
مي توان دربستر يک مست ‚ يک ديوانه ‚ يک ولگرد
عصمت يک عشق را آلود
مي توان با زيرکي تحقير کرد
هر معماي شگفتي را
مي توان به حل جدولي پرداخت
مي توان تنها به کشف پاسخي بيهوده دل خوش ساخت
پاسخي بيهوده آري پنج يا شش حرف
مي توان يک عمر زانو زد
با سري افکنده در پاي ضريحي سرد
مي توان در گور مجهولي خدا را ديد
مي توان با سکه اي نا چيز ايمان يافت
مي توان در حجره هاي مسجدي پوسيد
چون زيارتنامه خواني پير
مي توان چون صفر در تفريق و در جمع و ضرب
حاصلي پيوسته يکسان داشت
مي توان چشم ترا در پيله قهرش
دکمه بيرنگ کفش کهنه اي پنداشت
مي توان چون آب در گودال خود خشکيد
مي توان زيبايي يک لحظه را با شرم
مثل يک عکس سياه مضحک فوري
در ته صندوق مخفي کرد
مي توان در قاب خالي مانده يک روز
نقش يک محکوم يا مغلوب يا مصلوب را آويخت
مي توان با صورتک ها رخنه ديوار را پوشاند
مي توان با نقشهايي پوچ تر آميخت
مي توان همچون عروسک هاي کوکي بود
با دو چشم شيشه اي دنياي خود را ديد
مي توان در جعبه اي ماهوت
با تني انباشته از کاه
سالها در لابلاي تور و پولک خفت
مي توان با هر فشار هرزه ي دستي
بي سبب فرياد کرد و گفت
آه من بسيار خوشبختم

طنـــــــــــــــــــــــــزيم خانواده از خليل جوادي

بهار خانم — Sat, 19 Jul 2008 15:07:00 GMT

طنـــــــــــــــــــــــــزيم خانواده

-------------------------------

هيچ ميدونين چــرا طــــــلاق زيــــــاده؟

چـرا شُـله پيچــــاي خـــــــــــانـــــواده؟

يــه ريشتــر م کـــــــه زندگي بلــــرزه

همــون دقيــــقه پيــچ و مُهــره هــــرزه

بــايد يه جـــــــور باشه مُهره بـــــا پيـچ

وگـــــــرنــه کُـــلّ زندگيت ميشـه هيـچ

خواستي اگه بـــــا کــسي وصلت کني

بـــــايد يــه کم ســـايزشــو دقّـت کـني

نگـــــــــــو درستش ميکنـم ســــه روزه

خـــــــــرابتـــرم ميشـه دلت ميســــوزه

زنت اگــــــه مثـل خـــودت نبــــــاشـــه

دو روز ديگه تـو خــــونه ي بــــابــــاشه

چـــرا ميــخـواي رزوه شــو تغيــير بـدي

نيـــومـــده بـــــه طفلـکي گيـــــر بـدي

جــــرا ميخــواي نوششو نيشش کني؟

مُهره ي نمــــره پنجـــو شيشش کني؟

تو که خودت ســايـزتــــو داري از پـيش

برو پي مُهــــره ي نمـــــره ي شيــش

اين کــــــــه ميگم نمـــــره ي اخلاقـيه

بقيـــــه ي چيزا هنـــــــوز بـــــــــاقـيـه

همّه چي مون از روي خـود خــــواهيـه

تصــــــوّ راتمـــون همـش وا هيـــــــه

از ته شـــوش بگير برو تـــــــا جــــردن

دروغ شــــــده عينهــــو آب خـــــوردن

رفيقمون تـــوي پي . اچ . دي گيـــــره

ميخـواد بــره دي . اچ . پي ام بگيــره --> d.h.p = دختر حاجي پولدار

يارو خودش هر کاري خـواسته کــرده

دنبـــال دختــــــر نجيب مي گـــــــرده

ميخواد مث هلـــــو رسيـده بـــــــاشه

آفتـــــاب و مهتاب ام نديـده بـــــــاشه

درسته ميدون مـــــــانـــــــــورش کمه

امـــــــــــــــا اونم مثــــل خــودت آدمه

شــايـد اونم کسي رو ديده بـــــــاشه

يکي دو بــــار دلش تپيــده بــــــاشــه

اين چيــــــــزا بيــن آدمــــــــا ذاتـيـــه

اون کــــه اينــــارو نداره قــــــــــاطيـه

اينجا " تي "دو نقطه مون "طــا"شـده

قــافيه مـون يه خورده " اکفــا " شده

يـه مــــو قه هـايي بـــا يــه ذرّه دقت

نقــــطه ي ضعفت ميشه عين قــوّت

به خـاطـر يــه "طـــــــا " نميگـزم لب

دوبــــــاره مـيـرم سـر اصل مطلـب

دختــر بيچـاره کــه شکل مـــاهــه

چيکــار کنـه کـه قلب تـو سيـــاهـه؟

خـدا بـه اون هـر چي قشنگي داده

از نظــر تــــو مــــايــه ي فســــاده

بهش ميگي از تـو خـونـه جُم نـخور

هــر چي بگـه ميگي صـداتــو بـبُر

تو خـونه اخم و فُحش و دادو بيــداد

تـــوي خيـابونم کـه گشت ارشـــاد

-------------------------------------

بـايد بري کُلاتــــــو قــــاضي کني

يـه خورده تمـرين ريــــــاضي کني

دلت ميخواد تــــو هـر دقيـقه و رُب

هر چي ميگي اونم فقـط بگه خُب

امّا مهمّه خُب چـه جـــوري باشه

از ته دل بــاشه يــا زوري بـــاشه

خُباي کوتاه و کشــــــــيده داريـم

خُباي بي حال و لهيـــــــده دارـيم

فـرق اينــــا زمين تــا آسمــــونـه

آدم بـــــايد ايــن چيـزارو بدونــــه

مثل دوتــــا رديـف تــوي مثـنــوي

يه خُب بايد بگي يه خُب بشنـوي

يه بيت خوب ، با دوتـا خُب قشنگه

يکي خُبش کـم بشه کار مي لنگه

----------------------------------

تــــا پســــرا بهم نگفتن چـــــرا

يه خورده هم برم سر دختـــــرا

------------------------------

بعد چهــــار ســـــال پشت کنـکـور

قبول شدي يه جــــاي دور بــــا زور

آخر سر گــــرفتي بـــــا هـنّ و هن

ليســـــــانــس درّه تپّـــه از رودهـن

نشستي خــونـه گل لگد مي کني

خـواستـگاراي خــوبــو رد مي کني

به خـــــــاطر اينکـه ليسـانس داري

بي خـودو بي جهت کلاس ميذاري

چرا بايد تو کـه ليسانسه مــــوني؟

از رو کتــاب متنـو غلـــــط بخـوني؟

يه نکته هم بگم که يـــــــادت نـره

ليسانس خوبه ، ولي سـواد بهتره

ميگي فلاني کــه بـابــاش وزيــــره

روزي هزار دفـعه بـرات مي ميـــره

براي ســـرکــار که بـابــات عـوامـه

فکـراي اينـجوري خيــال خـــــامــه

آخه بابــا اونکه بـــابـــاش وزيــــره

مگه خُـله بيـــــاد تـــــــورو بگيــره

هرجـــا ميري کلّي طلا بــاهـــاتـه

تمـــوم دغدغت النگـــــوهـــاتــــه

تــــــوي طــلا فــــروشيـا پلاسي

بــه اين ميگن آخــــر بي کلاسي

ميخواي مث عروس قصّه ها شي

کلّ نداشته هــاتـو داشته بـاشي

هزار اميــــد و آرزو بــاهــــاتــــــه

اينــا اميد نيست، عُقده هـــــاتــه

شوهر بيچاره کـه کـــــــارمنــــده

چـه ميدونه قيمت بنــــــز چـنــده

فـرشاي شوهرت کــه زير پـــاتـه

بعض گليم پـــــاره ي بـــابـــــاتـه

صبر اونم يـه دفعـه اي سر ميــاد

صداي آژيـــــــــر خطـر در ميـــاد

وقتي ببــينه زندگيش سيـــاهــه

چاره ي کـــــار توي دادگــــاهــه

شعري از خليل جوادي

بهار خانم — Sat, 19 Jul 2008 15:04:00 GMT

تويي کـــه به قول خودت ساده اي

چه کاريست اين دست ما داده اي

دلي را کــــه بـردي بـه دوز و کلک

دوبـــــاره به من پس فرستـاده اي

بيـــــا واقـعـــــا راستش را بگـــــو

چرا بـــــا دل من چپ افتــــاده اي

نگفتـم نگهداريش مشکل است؟

نگفتي که صد در صد آمــــاده اي؟

چگــــونه تـــــــرا پيش بيني کنم؟

تــــــو يک اتفــــاق نيفتـــــاده اي

ناگهان چه قدر زود دير مي شود...

بهار خانم — Sat, 19 Jul 2008 14:58:00 GMT

حرفهاي ما هنوز ناتمام...
تا نگاه مي کني:
                 وقت رفتن است
بازهم همان حکايت هميشگي !

پيش از آنکه با خبر شوي
لحظه ي عظيمت تو ناگزير مي شود

آي...
ناگهان
           چقدر زود
                         دير مي شود

كسي به فكر گل ها نيست

بهار خانم — Sat, 12 Jul 2008 13:12:00 GMT

كسي به فكر گل ها نيست

كسي به فكر گل ها نيست
كسي به فكر ماهي ها نيست
كسي نمي خواهد
باوركند كه باغچه دارد مي ميرد
كه قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است
كه ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهي مي شود
و حس باغچه انگار
چيزي مجردست كه در انزواي باغچه پوسيده ست
حياط خانه ما تنهاست
حياط خانه ي ما
در انتظار بارش يك ابر ناشناس
خميازه ميكشد
و حوض خانه ي ما خالي است
ستاره هاي كوچك بي تجربه
از ارتفاع درختان به خاك مي افتد
و از ميان پنجره هاي پريده رنگ خانه ي ماهي ها
شب ها صداي سرفه مي آيد
حياط خانه ي ما تنهاست
پدر ميگويد
از من گذشته ست
از من گذشته ست
من بار خود رابردم
و كار خود را كردم
و در اتاقش از صبح تا غروب
يا شاهنامه ميخواند
يا ناسخ التواريخ
پدر به مادر ميگويد
لعنت به هر چي ماهي و هر چه مرغ
وقتي كه من بميرم ديگر
چه فرق ميكند كه باغچه باشد
يا باغچه نباشد
براي من حقوق تقاعد كافي ست
مادر تمام زندگيش
سجاده ايست گسترده
درآستان وحشت دوزخ
مادر هميشه در ته هر چيزي
دنبال جاي پاي معصيتي مي گردد
و فكر مي كند كه باغچه را كفر يك گياه
آلوده كرده است
مادر تمام روز دعا مي خواند
مادر گناهكار طبيعي ست
و فوت ميكند به تمام گلها
و فوت ميكند به تمام ماهي ها
و فوت ميكند به خودش
مادر در انتظار ظهور است
و بخششي كه نازل خواهد شد
برادرم به باغچه مي گويد قبرستان
برادرم به اغتشاش علفها مي خندد
و از جنازه ي ماهي ها
كه زير پوست بيمار آب
به ذره هاي فاسد تبديل ميشوند
شماره بر مي دارد
برادرم به فلسفه معتاد است
برادرم شفاي باغچه را
در انهدام باغچه مي داند
او مست ميكند
و مشت ميزند به در و ديوار
و سعي ميكند كه بگويد
بسيار دردمند و خسته و مايوس است
او نا اميديش را هم
مثل شناسنامه و تقويم و دستمال و فندك و خودكارش
همراه خود به كوچه و بازار مي برد
و نا اميديش
آن قدر كوچك است كه هر شب
در ازدحام ميكده گم ميشود
و خواهرم كه دوست گلها بود
و حرفهاي ساده ي قلبش را
وقتي كه مادر او را ميزد
به جمع مهربان و ساكت آنها مي برد
و گاه گاه خانواده ي ماهي ها را
به آفتاب و شيريني مهمان ميكرد ...
او خانه اش در آن سوي شهر است
او در ميان خانه مصنوعيش
با ماهيان قرمز مصنوعيش
و در پناه عشق همسر مصنوعيش
و زير شاخه هاي درختان سيب مصنوعي
آوازهاي مصنوعي ميخواند
و بچه هاي طبيعي مي سازد
او
هر وقت كه به ديدن ما مي آيد
و گوشه هاي دامنش از فقر باغچه آلوده مي شود
حمام ادكلن مي گيرد
او
هر وقت كه به ديدن ما مي آيد
آبستن است
حياط خانه ما تنهاست
حياط خانه ما تنهاست
تمام روز
از پشت در صداي تكه تكه شدن مي آيد
و منفجر شدن
همسايه هاي ما همه در خاك باغچه هاشان به جاي گل
خمپاره و مسلسل مي كارند
همسايه هاي ما همه بر روي حوض هاي كاشيشان
سر پوش مي گذارند
و حوضهاي كاشي
بي آنكه خود بخواهند
انبارهاي مخفي باروتند
و بچه هاي كوچه ي ما كيف هاي مدرسه شان را
از بمبهاي كوچك
پر كرده اند
حياط خانه ما گيج است
من از زماني
كه قلب خود را گم كرده است مي ترسم
من از تصور بيهودگي اين همه دست
و از تجسم بيگانگي اين همه صورت مي ترسم
من مثل دانش آموزي
كه درس هندسه اش را
ديوانه وار دوست ميدارد تنها هستم
و فكر ميكنم كه باغچه را ميشود به بيمارستان برد
من فكر ميكنم ...
من فكر ميكنم ...
من فكر ميكنم ...
و قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهي ميشود

( استاد فروغ فرخزاد )